معنی اسم محیی الدین

محیی الدین در منابع چند معنی دارد. در بانک جامع نام‌های ایرانی (ثبت احوال): زنده کننده و حیات بخش دین؛ (2- اَعلام) (1) محییالدین (= ابوسعید محمد نیشابوری) [550 476- قمری] فقیه و مؤلف ایرانی، که در حمله‌ی ترکان غز کشته شد.از آثار اوست:الانتصاف فی مسایل الخلاف والمحیط فی شرح الوسیط، هر دو به عربی؛ (2) ابوبکر محّییالدین محمد، ملقب به ابن عربی 638 560- [:قمری]، ادیب، شاعر و صوفی آندلسی، که در کشورهای اسلامی سفرهای زیادی کرد.از آثار اوست:فتوحات َمکّیه و فُصوُص الِحَکم؛ (3) محییالدین ملقب به اورنگ زیب (= عالمگیر): شاهزاده و امپراتور [1118 1068- میلادی] گورکانی هند، پسر شاه جهان، که پدر و برادر خود را کشت، درباری باشکوه برپا کرد، قلمرو خود را گسترش داد و بر غیر مسلمانان سخت گرفت؛ در پیشنهاد هوش مصنوعی: ترکیبی از «محیی» و «الدین» (دین). معنی «محیی»: عربی؛ اسم فاعل از «احیاء» به معنی زنده‌کننده. «المحیی» از نام‌های خداوند است و در ترکیب «محیی‌الدین» لقب کسانی چون ابن عربی بوده است.

محیی الدین اسمی پسرانه است.

ابجد کبیر محیی الدین ۱۶۳ و ابجد صغیر آن ۷ است.