معنی اسم معروف

معروف در منابع چند معنی دارد. در بانک جامع نام‌های ایرانی (ثبت احوال): آنچه در نزد دیگران یا در نزد همه شناخته شده است؛ 2- موسوم و شناخته شده؛ (3- در علم حدیث) حدیثی مقبول که راوی آن ضعیف است؛ (4- در تصوف) خداوند؛ (5- در قدیم) (به مجاز) مهم، اصلی؛ (6- در قدیم) (به مجاز) مقرب، نزدیک؛ (7- اعلام) (1) معروف بغدادی [قرن 8و 9قمری] خوش نویس و شاعر، در بغداد زاده شد.هنگامی که سلطان احمد ملایر در بغداد مسلط شد به دربار او رفت و به کتابت مشغول شد.در سال 817هجری قمری هنگامی که شاهرخ تیموری به اصفهان آمد او را همراه خود به اصفهان برد و کاتب مخصوص خود کرد.از شاگردان او شمس الدین هروی و استاد بایسنقر میزا بودند، هنگامی که احمد لر به شاهرخ سوء قصد کرد چون معروف از ملازمان او بود در قلعه ی اختیارالدین زندانی شد و در همانجا درگذشت؛ (2) معروف کرخی [قرن دوم هجری] از دوستان امام رضا (ع) و از زاهدان و متصوفان مشهور زمان خود، ابوالفرج بن الجوزی کتابی در اخبار و آداب او نوشته است؛ در پیشنهاد هوش مصنوعی: نامدار؛ نام معروف کرخی، عارف.

معروف اسمی پسرانه است.

ابجد کبیر معروف ۳۹۶ و ابجد صغیر آن ۱۲ است.