معنی اسم بدیع

بدیع در منابع چند معنی دارد. در بانک جامع نام‌های ایرانی (ثبت احوال): جدید، تازه، نوآیین؛ 2- زیبا؛ 3- جالب، شگفت انگیز، نادر؛ (4- در ادبیات) از دانش های ادبی که در آن از آرایش ها و زیبایی های شعر و نثر بحث می شود؛ 5- از نام های خداوند، مبدع، آفریننده؛ (6- اعلام) (1) امیرمهدی بدیع [1294- 1373شمسی] تاریخ نگار و پژوهنده ی ایرانی، در همدان زاده شد.در همدان و سوئیس و فرانسه تحصیل کرد و تا پایان عمر در سوئیس ماند و به تحقیقات تاریخی روی آورد و هدفش آن بود که جایگاه ایران را در تاریخ آنچنان که هست نه آنچنان که خاورشناسان می گویند به دنیا بشناساند.مهم‌ترین اثر او کتاب 13جلدی یونانیان و بربرهاست که جلدهایی از آن به فارسی ترجمه شده است.از آثار دیگر اوست:اندیشه ی روش علوم، و تصحیح دیوان امیرشاهی سبزواری؛ (2) بدیع اصطرلابی [قرن 6قمری] ابوالقاسم هبۀ الله بن حسین، دانشمند، ستاره شناس و شاعر ایرانی عربی نویس؛ در ساختن اصطرلاب و وسایل مربوط به ستاره شناسی معروف است.زیج محمودی از آثار اوست؛ در نام‌شناخت، شروین وکیلی: نو، شگفت، صفت از ریشه‌ی بدع (نوآوری) [بدیعالزمان فروزانفر].

بدیع اسمی پسرانه است.

ابجد کبیر بدیع ۸۶ و ابجد صغیر آن ۲ است.