معنی اسم مزدک

مزدک یعنی:

(= مژدک) (اَعلام) مزدک[:قرن 6میلادی] پسر بامداد است که گویند از استخر فارس بود و آیین«دریست دین»، را که قبلاً توسط زردشت بونده (بوندس) پسر خرگان پی افکنده شده بود رواج داد، و در زمان پادشاهی قباد [حدود 490میلادی] دعوت خود را اظهار کرد و توانست او را به پذیرش آیین خود وادارد.بعدها اشراف و درباریان به سرکردگی انوشیروان، قباد را به ترک هواداری از مزدک واداشتند و مزدک را با بسیاری از پیروانش کشتند.

منبع: بانک جامع نام‌های ایرانی (ثبت احوال)

معنی دیگر:

منسوب به مزدا، از ریشه‌ی پهلوی [پیامبر ایرانیِ عصر قباد ساسانی].

منبع: نام‌شناخت، شروین وکیلی

معنی دیگر:

نام پسر بامدات امداد، از خاندان بامدادان، که در روزگار غباد ساسانی خودرا پیامبر خواند ونیز از نام‌های دوران هخامنشی و اشکانیان که دراوستا به معنی-آفریدء مز داویوای -KAa آن را mazakes نوشته‌اند.

منبع: گنجینه نام‌های ایرانی، پورپارسی

معنی دیگر:

مزدک پیشوای جنبش مزدکی در دوره قباد ساسانی.

بدون منبع؛ پیشنهاد هوش مصنوعی