معنی اسم نجم الدین

نجم الدین در منابع چند معنی دارد. در بانک جامع نام‌های ایرانی (ثبت احوال): ستاره دین؛ 2- آن که در دینداری و آگاهی به اصول و فروع دین چون ستاره‌ای درخشان و نمایان است؛ (3- اَعلام) (1) نَجمالدین دایه (= نجمالدین رازی)، ابوبکر عبدالله ابن محّمد رازی[:قرن 7هجری] عارف و شاعر ایرانی، که از ری به آسیای صغیر و سپس به بغداد رفت.از اثرهای اوست:مِرصادُ العباد، عشق و عقل و بَحرالحقایق، در تفسیر قرآن؛ (2) نَجمالدین ایوب (= ملک صالح):سلطان ایوبی مصر، شام و فلسطین [647 637- قمری]، که پس از وی لشکر ممالیک او باعث سقوط دولت ایوبیان و بنیانگذار سلسله‌ی ممالیک بحری شد؛ (3) نَجمالدین کبرا (= احمد ابن عمر)[:قرن 6و 7هجری] عارف و صوفی ایرانی، از مردم خوارزم، بنیانگذار طریقت معروف به ُکَبروّیه.مرشد و مربی برخی از نامداران (مانند نجم الدین دایه، بهاءالدین ولد و عطار).مؤلف آدابُ الُمریدین، سکینۀ الصالحین و بسیاری اثرهای دیگر، که غالباً چاپ شده است.در حمله‌ی مهاجمان مغول کشته شد؛ در پیشنهاد هوش مصنوعی: ستاره‌ی دین.

نجم الدین اسمی پسرانه است.

ابجد کبیر نجم الدین ۱۸۸ و ابجد صغیر آن ۸ است.