معنی اسم صاحب

صاحب در منابع چند معنی دارد. در بانک جامع نام‌های ایرانی (ثبت احوال): دارنده، مالک، دارا؛ (2- منسوخ) سرور، آقا؛ (3- در قدیم) همنشین و همصحبت، یار؛ (4- در قدیم) فرمانروا و حاکم؛ (5- در عرفان) یار و همصحبت و خداوندگار و دارنده‌ی چیزی؛ (6- اَعلام) (1) نام شهری در شهرستان سقز، در استان کردستان (2). صاحب ابن عباد =(:ابوالقاسم اسماعیل) [385 326- قمری] وزیر ایرانی مؤیدالدوله و فخرالدوله‌ی دیلمی و از نویسندگان و ادیبان عربی نویس، مؤلف اَلکشَ ف، در نقد شعر و المحیط، در لغت (3).صاحب الزنج[:قرن 3هجری] شهرت علی ابن محّمد، رهبر قیام بردگان در بصره [270 255- قمری]، که مدعی انتساب به خاندان حضرت علی(ع) بود.این قیام جنوب عراق و خوزستان را فرا گرفت و مدت 15سال دوام یافت، تا اینکه صاحب الزنج از برادر معتمد خلیفه در نزدیکی اهواز شکست خورد و کشته شد و قیام فرو نشست (4).صاحب جواهر[:قرن 13هجری] شهرت محّمدحسن اصفهانی، مرجع شیعیان عصر خود، مؤلف جواهرالکلام (5). صاحب رجال[:قرن 10و 11هجری] شهرت میرزا محّمد استرآبادی، فقیه شیعی ایرانی، مؤلف آیات الاحکام و سه دوره کتاب در مورد رجال حدیث موسوم به رجال صغیر، رجال کبیر و رجال وسیط.او در مکه اقامت داشت و در همانجا درگذشت؛ در نام‌شناخت، شروین وکیلی: دارنده، اسم فاعل از ریشه‌ی تصاحب [صاحب‌الزنج:رهبر قیام بردگان سیاهپوست]؛ در پیشنهاد هوش مصنوعی: دارنده، همراه؛ «صاحب‌الزمان» لقب امام زمان.

صاحب اسمی پسرانه است.

ابجد کبیر صاحب ۱۰۱ و ابجد صغیر آن ۵ است.